Πριν μερικές
μέρες διάβαζα ενα άρθρο για εναν
παιδεραστή που συνελήφθη στην Θεσσαλονίκη.
Οι αναγνώστες σχολίαζαν απο κάτω ζητώντας
την θανατική ποινή ως τιμωρία για τέτοιου
είδους εγκλήματα. Επειδή η εκτράπηκε
απο το αρχικό θέμα κατέληξε σε μια λίστα
εγκλημάτων όπου η θανατική ποινή θα
πρέπει να επιβάλλεται
(τρομοκρατία,παιδεραστία,βιασμός κ.α).
Μερικοί το τράβηξαν λίγο παραπάνω και
πρότειναν να εκτελεστούν και οι υπάρχοντες
πολιτικοί σαν “εχθροί της πατρίδος.”
Η θανατική ποινή υπάρχει στον κόσμο απο την εποχή που οι υπάρχουν άνθρωποι. Μια μικρή ιστορική αναδρομή μας δείχνει οτι υπήρχε ιδιαίτερη φαντασία στον τρόπο με τον οποίο θανατώνονταν οι άνθρωποι καθώς και οτι πάρα πολλές φορές θανατώθηκαν αθώοι κατα
Καταρχάς η
θανατική ποινή είναι μια αμετάκλητη
ποινή. Εφόσον δεν έχουμε καταγεγραμμένο
κάποιον που να γύρισε απο τους νεκρούς,
εαν εκτελέσεις κάποιον δεν μπορείς να
τον φέρεις πίσω στην ζωή ξανά σε περίπτωση
λάθους. Ποια είναι η πιθανότητα λάθους
σε κάτι τέτοιο; Πάρα πολύ μεγάλη. Μια
ομάδα φοιτητών νομικής στις ΗΠΑ έκανε
μια έρευνα στις υποθέσεις ανθρώπων που
περίμεναν να εκτελεστούν. Η ομάδα βρήκε
τεράστια λάθη και παραλείψεις που είχαν
γίνει στις δίκες αυτών των ανθρώπων. Σε
ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις, υπήρχαν
“φυτευτά” στοιχεία που οι αρχές είχαν
αφήσει εκεί. Ορισμένοι απο τους
μελλοθάνατους αθωώθηκαν ενώ άλλοι
δικάζονται ξανά.
Φανταστείτε
λοιπόν το Ελληνικό κράτος να εκτελούσε
ανθρώπους. Σκεφτείτε το δικαστικό μας
σύστημα, την αστυνομία και την πολιτεία
να κρατάνε την ζωή ενός ανθρώπου στα
χέρια τους. Μα τα γένια του Προφήτη, εδω
κάνουν λάθη σε λιγότερο σημαντικά
θέματα και κινδυνεύεις να μπεις φυλακή.
Πόσοι δεν έχουν βρεθεί στην φυλακή κατά
λάθος και χρειάστηκε να περάσουν 10
χρόνια για να αποφυλακιστούν;
Η θανατική ποινή
επίσης δεν είναι παραδειγματική. Εαν
ήταν τότε μετά απο τόσους αιώνες
εκτελέσεων,δεν θα έπρεπε κανένας να
εγκληματεί με τέτοιο τρόπο. Αντίθετα η
θανατική ποινή κάνει τον εγκληματία
πιο στυγνό αφού ξέρει οτι εαν συλληφθεί
θα εκτελεστεί.
Εαν τώρα κάποιος
σκοτώσει “εν βρασμό ψυχής” πάλι η
θανατική ποινή δεν λειτουργεί αποτρεπτικά.
Φερειπειν, μπαίνεις μεσα στο σπίτι σου
και βλέπεις την γυναίκα σου να κάνει
σεξ με τον κολλητό σου. Εκείνη την στιγμή
που αρπάζεις την επαναληπτική δεν
σκέφτεσαι “Ωχ αν τους σκοτώσω θα με
εκτελέσουν”.
Τέλος η θανατική
ποινή δεν είναι αποτρεπτική σε ψυχοπαθείς
τύπου Μπρέβικ ή Μάνσον. Διότι ο τρόπος
σκέψης τους δεν τους επιτρέπει να
σκεφτούν λογικά και συνεπώς να αντιληφθούν
τις πραγματικές συνέπειες των εγκλημάτων
τους. Εκτελώντας λοιπόν τον Μάνσον ή
τον κάθε ψυχοπαθή δεν παραδειγματίζεις
κανέναν άλλο ψυχοπαθή αφού οι ψυχοπαθείς
δεν είναι λογικοί! “Μα να αφήσεις ενα
παιδεραστή να ζήσει;” θα πει κάποιος.
Γιατί άμα τον σκοτώσω, πέρα απο μια
προσωρινή ικανοποίηση εξασφαλίζω οτι
δεν θα υπάρχουν άλλοι παιδεραστές στην
Ελλάδα;
Κάποιοι υπέρμαχοι
της θανατικής ποινής υποστηρίζουν οτι
η θανατική ποινή είναι η μόνη λύση
απέναντι στην κοινωνική κατακραυγή,μιας
δικαίωσης της κοινωνίας. Στην Ελλάδα
έχουμε ενα τέτοιο περιστατικό και αυτό
ήταν η εκτέλεση των έξι υπευθύνων για
την Μικρασιατική καταστροφή.
Όταν η
ιμπεριαλιστική βλακεία της Ελλάδας
ήρθε στο τέλος της με τεράστιες ανθρώπινες
απώλειες και βαρύτατο πλήγμα στην εθνική
της περηφάνια, ο λαός φρενήρης ζητούσε
για αίμα. Απο την ηγεσία εκείνης της
χρονική περιόδου, κρίθηκαν ένοχοι 6
στρατηγοί και πολιτικοί οι οποίοι
κυβερνούσαν την Ελλάδα την κρίσιμη
περίοδο 1921-1922. Με συνοπτικές διαδικασίες
δικάστηκαν και εκτελέστηκαν παρ όλη
την αντίδραση των ξένων. Οι έξι θεωρήθηκαν
αποδιοπομπαίοι τράγοι την στιγμή που
δεν ήταν οι μόνοι υπεύθυνοι της
μικρασιατικής καταστροφής. Αλλά επειδή
ο ελληνικός λαός ήταν και είναι μια
απαίδευτη μάζα, τέτοια πράγματα δεν
είχαν σημασία. Ήθελε αίμα . Πόσο
οπισθοδρομική μπορεί να είναι μια
κοινωνία που για να διορθώσει τα λάθη
της πρέπει να εκτελεί κόσμο;
Ακόμα ενα
επιχείρημα υπέρ της θανατικής ποινής
ίσως και το πιο διαδεδομένο είναι οτι
ο κρατούμενος δεν θα μπορέσει να
επαναλάβει το έγκλημα του εφόσον η
θανατική ποινή είναι τελεσίδικη ενώ
στα ισόβια (20 χρόνια κάθειρξης) ο
εγκληματίας μπορεί να εγκληματήσει
ξανά. Αυτό είναι καθαρά σωφρονιστικό
πρόβλημα,οχι πρόβλημα ποινής. Το κράτος
στοχεύει στον σωφρονισμό το κρατούμενου
και εφόσον αυτό δεν είναι δυνατό μετά
απο 20 χρόνια τότε πολύ πιθανόν να
χρειαστεί να μείνει για πάντα στην
φυλακή. Ορισμένοι θεωρούν οτι είναι
θέμα κόστους να έχεις πολλούς κρατούμενους
οπότε για τι να μην σκοτώνεις κόσμο για
να πληρώνεις λιγότερα; Αυτό το επιχείρημα
καταρρέει απο μόνο του, αφού σκοτώνεις
κόσμο για να μην ξοδεύει λεφτά η
κοινωνία,βάζεις κοινώς ενα πλαφόν στην
ανθρώπινη ζωή.
Εδώ να αναφέρουμε οτι πολλές φορές οι κρατούμενοι που είχαν εκτελεστεί στην Ελλάδα ήταν πολιτικοί κρατούμενοι (όπως Μπελογιάννης). Όταν το κράτος εκτελεί κάποιον άνθρωπο σημαίνει οτι τον φοβάται και τον φοβάται τόσο πολύ ώστε πρέπει να εξαφανιστεί απο αυτόν τον κόσμο τον “αγγελικά” πλασμένο. Η ερώτηση λοιπόν είναι οτι έστω και εάν επαναφέρουμε την θανατική ποινή, ποιος εγγυάται οτι δεν θα εκτελούσαν πάλι πολιτικούς κρατουμένους; Μπορεί οχι αύριο αλλά σε δέκα χρόνια κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να του ξημερώσει. Ο Μπελογιάννης για παράδειγμα εκτελέστηκε ως “εχθρός της πατρίδας” βάσει ενός νόμου του Μεταξά. Ξέρετε πόσο εύκολο είναι κάποιος να θεωρηθεί “εχθρός της πατρίδας” σήμερα; Πάρα πολύ εύκολο. Η θανατική ποινή λοιπόν έχει αποδειχθεί οτι είναι ένας εξαίρετος τρόπος το κράτος (και η κοινωνία) να καθαρίζει όλους τους ενοχλητικούς ανθρώπους.
Τα εγκλήματα
επίσης τα οποία επισύρουν την θανατική
ποινή είναι επίσης ένα θέμα. Ποιον θα
πρέπει να εκτελέσεις; Υπάρχουν χώρες
στις οποίες η ομοφυλοφιλία,διαμαρτυρία
κατά του Συντάγματος,σοδομισμό,παράνομη
συνάθροιση,μαγεία επισύρουν την θανατική
ποινή. Επειδή η εκάστοτε κοινωνία θεωρεί
αυτές τις πράξεις ανήθικες,εκτελεί
αθώους ανθρώπους (εκτός εαν κάποιος
μπορεί να μου αποδείξει οτι είναι μάγος.)
Εδώ πάει περίπατο το επιχείρημα
“Ικανοποίηση της κοινωνίας ή προστασία
της κοινωνίας”. Εκτελείς σοδομιστές
για να προστατεύσεις την κοινωνία; Πόσο
λογική και υγιής είναι μια κοινωνία που
νιώθει να απειλείται απο τέτοια
“εγκλήματα”;
Υπάρχει τέλος
το παράδοξο της θανατικής ποινής. Έστω
οτι το κράτος εκτελέσει ενα αθώο. Τότε
επειδή οι πολίτες είναι το κράτος και
έχουν εκτελέσει εμμέσως έναν αθώο,πρέπει
να εκτελεστούν. Η θανατική ποινή δεν
είναι ποινή σωφρονισμού αλλά ένας
τρόπος να ελέγχεις τον κόσμο με την
απειλή του θανάτου. Είναι ουσιαστικά
μια μέθοδος κρατικής τρομοκρατίας.
0 comments :
Δημοσίευση σχολίου